Në fillim të viteve 2000, Shqipëria ishte një vend në tranzicion, që ende përballej me mbetjet e së kaluarës komuniste. Qytetet ishin një mozaik blloqesh të vjetruara të epokës sovjetike dhe ndërtimesh të ngritura nxitimthi gjatë viteve kaotike ’90, kur mungesa e rregullave dhe nevoja emergjente lanë pas dore mjeshtërinë e ndërtimit. Ndërtimet ishin thjesht funksionale, shpesh të nxituara dhe pa vizionin artistik që shihej në Europën Perëndimore. Edhe mjedisi i biznesit ishte po aq sfidues, i karakterizuar nga një ekonomi që luftonte për t’u stabilizuar, rregullore të vjetruara dhe një publik skeptik, i pamësuar me risitë moderne arkitekturore. Megjithatë, në këtë sfond pasigurie, një brez i ri shqiptarësh pa mundësi aty ku të tjerët shihnin pengesa, duke guxuar të besonte se e ardhmja e Shqipërisë mund të pasqyronte jo vetëm përparim, por edhe bukuri.
Në mesin e të njëzetave të saj, Erjola F. Xheko themeloi Aluflor me një mision të guximshëm: të sillte rafinimin arkitekturor dhe inxhinierinë moderne të fasadave në një vend që ende po mësonte gjuhën e inovacionit. Duke bashkëpunuar me inxhinierë dhe furnizues gjermanë të materialeve, si dhe e mbështetur nga gjyshi i saj, Donald Larkin, Aluflor prezantoi një standard të ri cilësie dhe saktësie në industrinë e ndërtimit në Shqipëri.
Megjithatë, asgjë nga këto nuk do të kishte qenë e mundur pa besimin dhe bujarinë e Donald Larkin. Ai i besoi një vizioni për të cilin shumë dyshonin dhe e bëri atë realitet përmes mbështetjes së tij të palëkundur. Çdo sukses që Aluflor ka arritur i dedikohet atij – njeriut që dha mundësinë, zgjati dorën dhe bëri të mundur një ëndërr.
Sot, Aluflor qëndron si një pasqyrim i këtij vizioni një simbol i besimit, këmbënguljes dhe fuqisë për të besuar në atë që të tjerët ende nuk mund ta shohin.
Në fillim të viteve ’90, Shqipëria mbante ende plagët e komunizmit dhe të trazirave civile të vitit 1997. Plagët e njerëzve që largoheshin nga vendi në dëshpërim ishin ende të freskëta, dhe koncepti i të bërit biznes ishte thuajse i panjohur. Në një klimë të tillë, të flisje për inovacion, qëndrueshmëri apo mbrojtje të mjedisit ishte e paimagjinueshme.
Megjithatë, pikërisht këtu nisi rrugëtimi ynë duke prezantuar idetë e dritës natyrale, efiçencës energjetike dhe ndërtimit modern në një vend ku këto koncepte tingëllonin si fantashkencë. Ajo që dukej e pamundur u bë themeli i çdo gjëje që ndërtuam.
Të investoje në marrëveshje ndërkombëtare në atë kohë nuk ishte thjesht rrezik ishte një akt i pastër besimi. Ne prezantuam në Shqipëri emra të njohur botërorë si WICONA, Interpane dhe Alucobond. Produktet e tyre kushtonin aq shumë, saqë krahasoheshin me çmimin e një metri katror shtëpie në Tiranë. Mendimi i përgjithshëm ishte se po bënim shumë, shumë herët dhe në mënyrë jorealiste. Por ky “rrezik” shërbeu si shkëndija që ndryshoi industrinë.
Edhe sot, në tregun e zhvilluar amerikan, këto materiale mbeten zgjidhje elitare – të shtrenjta, por me cilësi të pakrahasueshme. Asokohe në Shqipëri, më shumë se 80% e projekteve tona u realizuan me këto sisteme. Ai vendim vulosi emrin dhe prestigjin tonë.
Industria e fasadave nuk ekzistonte në Shqipëri. Nuk kishte specialistë, inxhinierë apo fuqi punëtore të kualifikuar tek të cilët mund të mbështeteshe. Na u desh t’ia fillonim nga zeroja. Themeluesja dhe ekipi i saj sollën arkitektë gjermanë për të trajnuar stafin, ndërsa shqiptarëve të rinj pa përvojë iu dha një shans për t’u rritur profesionalisht.
Punonim me orë të zgjatura, duke mësuar përmes praktikës, duke bërë pyetje dhe duke përcjellë njohuritë në një kohë pa Google apo ChatGPT. Ajo që na mungonte në burime, e zëvendësuam me qëndrueshmëri dhe vullnet. Ne nuk ndërtuam thjesht fasada; ne rritëm njerëz, duke krijuar brezin e parë të specialistëve të fasadave në Shqipëri.
Industria e fasadave nuk ekzistonte në Shqipëri. Nuk kishte specialistë, inxhinierë apo fuqi punëtore të kualifikuar tek të cilët mund të mbështeteshe. Na u desh t’ia fillonim nga zeroja. Themeluesja dhe ekipi i saj sollën arkitektë gjermanë për të trajnuar stafin, ndërsa shqiptarëve të rinj pa përvojë iu dha një shans për t’u rritur profesionalisht.
Punonim me orë të zgjatura, duke mësuar përmes praktikës, duke bërë pyetje dhe duke përcjellë njohuritë në një kohë pa Google apo ChatGPT. Ajo që na mungonte në burime, e zëvendësuam me qëndrueshmëri dhe vullnet. Ne nuk ndërtuam thjesht fasada; ne rritëm njerëz, duke krijuar brezin e parë të specialistëve të fasadave në Shqipëri.
Ëndrra jonë nuk ka qenë asnjëherë thjesht rreth fasadave. Ajo kishte të bënte me riformësimin e Shqipërisë duke e bërë atë më të bukur, më europiane, më dinamike. Ne imagjinuam qytete ku fasadat e xhamit lejonin dritën natyrale të mbushte jetët e njerëzve, ku efiçenca energjetike i bënte komunitetet më të qëndrueshme dhe ku arkitektura përmirësonte gjendjen shpirtërore të njerëzve.
Ne ëndërruam të kontribuonim jo vetëm përmes ndërtesave, por edhe duke rritur liderë, duke krijuar mundësi dhe duke frymëzuar brezat e ardhshëm. Ëndrra ishte të ndryshonim pamjen e Shqipërisë, por më e rëndësishmja, të ndryshonim jetën e njerëzve brenda saj.
Përtej fasadave dhe qëndrueshmërisë mjedisore, qëllimi ynë i vërtetë ishin njerëzit. Ne donim të transformonim jetën e atyre që punonin me ne – përmes mundësive, ngritjes në detyrë, zhvillimit profesional dhe ndjesisë së përkatësisë.
Kontributi ynë nuk ishte i dukshëm vetëm në pamjen e qytetit, por edhe në historitë e punonjësve tanë që u rritën, korrën suksese dhe ndërtuan të ardhmen e tyre krahas nesh. Kjo ishte, dhe mbetet, arritja jonë më e madhe.
Çdo fazë e historisë sonë ka qenë një kapërcim barrierash. Një grua në krye të industrisë së ndërtimit. Gjigantë ndërkombëtarë që zgjedhin Shqipërinë. Arkitektë të rinj që rriten sipas standardeve botërore.
Hap pas hapi, ne shënuam arritje që lanë gjurmë. Jo vetëm në arkitekturë, por duke ndryshuar rrënjësisht perceptimin mbi atë çfarë mund të arrihet në Shqipëri.
Nga ndryshimi i pamjes së Tiranës e deri te veprat simbol si stadiumi Air Albania, vizioni ynë kapërceu kufijtë. Hyrja në tregun amerikan nuk ishte thjesht zgjerim biznesi – ishte dëshmia se teknologjia, ekspertiza dhe vullneti ynë qëndrojnë me dinjitet në skenën botërore.
Në Salt Lake City, Utah, ne vërtetuam se sistemet tona të projektuara në Tiranë sfidojnë klimat më të ashpra pa humbur cilësinë. Çdo sukses i rradhës shënoi një gur themeli në prezantimin e potencialit shqiptar në glob.
Projektet tona nuk ishin thjesht fasada të radhës. Ato lanë gjurmë. Përmes punës sonë, Tirana mori një frymë europiane, u njoh me kursimin e energjisë dhe mbrojtjen e mjedisit, duke rritur dinjitetin e komuniteteve.
Hapësirat urbane u bënë më të ndriçuara, bashkëkohore dhe plot shpresë. Impakti ynë kapërcen arkitekturën ai është shpirtëror, kulturor dhe një trashëgimi për brezat që vijnë.
Nga ëndrra drejt realitetitNga hapat e parë të vështirë në një vend në tranzicion, te vendimet e guximshme që askush nuk i besonte, e deri te përgatitja e brezave të rinj të ekspertëve, sot ne jemi emri që ktheu vizionet në vepra.
Thyem rekorde, rrezuam barriera gjeografike dhe u bëmë pjesë e tregjeve më elitare në botë. Rrugëtimi ynë është prova e gjallë se kur vullneti bashkohet me vizionin, çdo gjë bëhet e arritshme.